یا رقیه ؛ ای شب قدر حسین ( علیه السلام)

مریم ؛ الاهی بمیرم ، مادرش بعد شهادت پدر ، و مشکلات با خانواده ی شهید ناراحتی اعصاب گرفته بود.مریم هیچوقت خوب درس نخواند ولی واقعا خوش خط بود و عالی نقاشی می کشید.یک بار که با هم تنها بودیم بهش گفتم : چرا درس نمی خونی ؟ حیف نیست ؟ به خاطر مامانت لااقل بخون ، یهو بی مقدمه آستینش رو زد بالا، کمی بالاتر از آرنجش ، زخم عمیقی بود که من هنوز جراحت و تازگیش یادمه ، با ترس گفتم چی شدی؟ گفت مامانم وقتی عصبی می شه گازمون می گیره !! گوشتش کنده شده بود بد جور... دختر سبزه رو و نمکی بود ، مادرش رو یکی دو بار دیدم ، خیلی با کلاس !! هم به نظر می رسید اما بازوی مریم و کتف و شانه و پهلوهای همیشه زخمش چیز دیگری می گفت !

آرزو ؛ دختر خوشگل و مرتبی بود ، جلوی مقنعه اش موهاش رو فوکول می کرد و مثلا به روز بود ، داستان شهادت باباش رو هم خیلی خوب تعریف می کرد ، یادم هست که گفت بابام روده هاش رو از کف خیابون جمع کرده و با دست نگه داشته تا یکی برسه... و نرسیده به بیمارستان شهید شده ! دختر شاد و سرزنده ای بود ، با مادرش طبقه ی بالای خانه ی پدر شهید زندگی می کردند...

مرجان ؛ همیشه می خندید ، تپل بود و دوست صمیمی آرزو ، مادرش بعد شهادت پدرش ، او را داده بود به پدر و مادر شهید و رفته بود ، هیچ از مادرش به خاطر نداشت ، غمگین شاد دیده اید تا حالا ؟ اینطور بود مرجان...درس شان هم خیلی تعریف نداشت !

ملیحه ؛ از همه ما بلندتر و هیکلی تر بود ، برادرش رو خیلی دوست داشت و شوخ طبع بود ، هیچوقت از شهادت پدرش و مشکلات شون حرف نمی زد. سر به سر همه می گذاشت چه بچه ها چه معلم ها !

سعیده ؛ یکی از چهار فرزند شهید بود که پدرش خیلی جوان شهید نشده بود ، خیلی عاطفی و زود رنج بود.از من بزرگتر بود ولی چون هم محلی بودیم زیاد می شناختمش...مادرش مثل گل اینها را تربیت کرد ، سرطان گرفت بنده ی خدا، یک بار همان سال ها چند تا خاطره گفت ، از همه سخت ترش این بود که ؛ سعیده هر وقت بهانه ی بابا رو می گرفته ، فقط با قاب عکسش آروم می شده و می خوابیده ! یادم هست بعد از عمل جراحی طحال ، موقع به هوش اومدن ، فقط باباش رو صدا می کرد ، بابا همیشه ذکر لبش بود و خیلی گریه می کرد !

لیلا ؛ دخترخاله ی سعیده بود ، مادرش بعد از شهید ، با برادرش_برادر شهید _ ازدواج کرد. شب عروسی لیلا هر چقدر به عمو گفتند که بیا برای دست به دست کردن عروس و داماد ، نیامد . گفت من کجا و بابای اینها کجا !

زینب ؛ دو تا خواهر بودند توی مدرسه ، ماه و خورشید انگار ، زینب پزشک شد ، قبل از عروس شدنش مادرش وسط روضه ی ارباب سکته کرد و تنها شدند !

زهرا و مریم ؛ مریمی که هیچوقت بابا را ندید ، آغوشش را لمس نکرد ، چند ماه بعد از شهادت بابا به دنیا آمد ، فقط استخوان های بابای شهیدش را زیارت کرد ، بعد از چندین سال . زهرا اما ازدواج کرد ، با یکی مثل باباش ، چند سال زندگی پاک و خالصانه و عاشقانه ی شان بیشتر طول نکشید ، چادری که مادرش به سر کرده بود ، روی سر زهرا هم افتاد ، شد ؛ همسر شهید !! یکی از همین شهدای غریب و مظلوم و گمنام مدافع حرم ... دو تا دختر احساساتی و مهربان ، درسخوان و مودب ، عکس بابا را زده اند روبروی در ، وارد که می شوی حس می کنی شهید نگاهت می کند و سلام و احوال پرسی ، من که مثل دیوانه ها با شهیدشان بگو بخند هم دارم !

 رقیه ؛ دو تا خواهر و دو تا برادر بودند ، رقیه سه ساله بوده که پدرش شهید شد ، چند شب ، نیمه ی شب می دیدند نیست ، می گشتند و زیر حجله ی باباش پیدایش می کردند که خوابیده ، روزهای اول آنقدر کنار حجله روی زمین گریه و زاری کرده بود ، که همیشه لباس و سر و صورتش پر از خاک بوده ، اسمش رقیه بود ، سه ساله بود ! آخر مجبور شدند شب ها در را قفل کنند ، ولی رقیه برای رسیدن به حجله ی بابا و قاب عکس رنگی اش ، با گریه ها امان همه را بریده بود....خیلی کم حرف و مظلوم بود ...

 

 

 

رقیه جان که سلام خدا بر تو باد

من چه می دانم روزهای بابا نداشتن اینها و هزاران نفر دیگرشان چطور گذشت ، من چه می دانم مادرهای شان با چه سختی و مکافاتی این دخترهای بابایی را بزرگ کردند ، من چه می دانم کدام غصه و حسرت توی دل شان بزرگتر از بقیه است ؟ من چه می دانم کدام لحظه هاست که طعم بابا نداشتن ، دخترها را بیشتر اذیت می کند ، من چه می فهمم که کدام زخم زبان جگر داغ شان را پر از تاول می کند ؟ من چه می دانم شب های شام غریبان پشت این اشک های سوزان شان چه ناله می کنند ؟ چه می دانم این روزهای روضه ی ماه صفر چه می کشند ؟ از کجا بدانم روضه ی شما چه بر سر دل و روح شان می آورد ؟ من کجا و غم های بی پرده ی این دخترها کجا؟

اما شما که خوب می فهمی شان ، خوب خوب می دانی پشت بغض های شان چه حرفهایی دارند ، خوب می دانی لب هاشان که می لرزد قرار است چه شکایتی یا درد دلی داشته باشند ، خوب می دانی که آرزوی نوازش دست پدر روی سرشان یعنی چه ، خوب درک می کنی که دیدن صحنه های شهادت و خون ، با دل های معصوم شان چه می کند ، می فهمی زخم زبان چقدر درد دارد ، از چشم های مظلوم شان می فهمی که کجا را می کاوند و دنبال کدام تکیه گاه اند ، می دانی چقدر دل شان می خواهد بدانند ، ببینند ، خودشان درک کنند که چگونه بی بابا شدند؟

من خیلی هاشان را می شناسم که می دانند با محبت و توجه و اردات شما و بابای شهیدتان ، تا به اینجای زندگی را آمده اند

بی بی جان خودتان در این روزهای سرد و غم بار ماه صفر ، روضه های دل شان را آّباد کن ، ذهن هاشان را برکت توحید و توکل عنایت کن ...برای شان از خدا صبر و اجر بخواه...

 

پ ن ؛ این ها چند تایی از دوستان دوران راهنمایی ام بودند ، نشد همه را نام ببرم...

یک فرزند شهید هم هست که هم خودش دوست داشتنی ست ، هم نوشته هایش دلنشین !این پستش را باید خواند و فقط اشک شد... +

/ 6 نظر / 26 بازدید
ماه ولاء

گاهیــ خـــدا آنقـدر صدایتـ را دوستـ داردکــ ه سکوتـــــــــــــ میکنـــد تا تــو بارهـــــا بگویــی خــــــــــــــــ♥ـــدای منـــــــــــــــــــــــــــ [گل]

ساناز

هدی جانم چقدر خوب نوشته بودی که همیشه خوب می نویسی. آخ از رقیه سه ساله چه شباهتی ...

رعد

حال این روزهایم باز خراب است[گریه] رقیه جان هوای کربلا را کرده دلم[گریه] دوستان اگه مسیر پروازتون از کرب و بلا گذشت این پیغام منو برسونید ارباب جان!!! هـر چه كرد با من فراق كربلا كرد همه دارند به سوی حرمت می آیند طبق معمول منِ بی سر و پا جا ماندم اللهم رزقنی توفیق زیارت الحسین فی یوم الاربعین بحق رقیه [گریه][گریه][گریه][گریه][گریه][گریه][گریه][گریه]

مامان محمدها

هدی جان خیلی قشنگ نوشتی توی این شبها خیلی التماس دعا دوست میداشتم نزدیکم می بودی کلی با هم حرف می زدیم [لبخند][شوخی]

دکتریونس

لطف کردی . خیلی خوب نوشتید از بچه ها.. ممنون. ولی من همیشه یک سوال برام پیش میومد که کجای این زندگی ما قابلیت حسادت دیگران رو داره که با زخم زبان خرابش میکنن؟ میبینی هیچ چیز برای حسادت کردن نیست ولی انگار نفس بعضی از آدما از شیطون خبیث تره که با کلی ادعای دینداری باز نمیتونن سهمیه این بچه هارو هضم کنن! حالا عین همین سهمیه رو اساتید هیئت علمی و فرزند سیاسیون هم دارن ولی اونجا لال لال لال میشن ولی برای ما صداشون بلنده... فرقشون با اهالی شام و کوفه چیه؟ باور کن پاش بیفته از اونها جنایتکارترن.. دیدم که میگم.. فتنه 88 یادت رفته؟