داشتم به این فکر می کردم که زندگی ما در دنیا باید چگونه باشد؟ آیا این شعارهایی که می دهیم که سختی را به جان می خریم و درد را با دل می نوشیم حقیقت است یا خیر؟به کلامی از مولایمان علی.ع. برخوردم هم او که کلامش جز حقیقت نیست و نگاهش به همه چیز جز صداقت نبوده است. او در یکی از خطبه های نهج البلاغه ، دنیا را اینگونه توصیف فرموده ؛ زندگی در آن ناباب و آسایش در آن نایاب است.

به نظرم رسید که اگر نگاه ما به دنیا اینگونه باشد همه چیز را زیبا می بینیم.وقتی بدانیم در این دنیا آسایشی نیست پس در هنگام مواجه شدن با هرگونه بلا و مصیبتی زبان به شِکوه نگشوده و دلمان با هر سختی به لرزه نمی اُفتد.اما ما عادت کرده ایم دنیا را محل آسایش بدانیم و از کوچک ترین ناخوشی ابراز ناخرسندی نماییم.....

 خدایا بصیرت در شناخت دنیا را ارزانی مان کن! 

 یاد خودت و آن موطِنِ اصلی را از ما مگیر! 

 نگاه ما به دنیا را نگاهی همچون نگاه مولایمان قرار ده! 

 و بهره ما از دنیا را آنچنان قرار ده که از هر لحظه اش راهواری برای طی کردن مسیر اصلی مان در آخرت آماده سازیم!