دَمّام یکی از شهرهای شیعه نشین حجاز است ، که هر سال کلی زائر از فرودگاهش مستقیم می آیند مشهد. یکی دوبار دیده بودم در پروازهای دیگر البته که کلی مواد غذایی با خودشون همراه کردند و برام سوال بود که چرا؟ مگه ایران قحطی مواد اولیه است ؟ تا اینکه یکی از شیعیان همین شهر که در یکی از پروازها هم سفر بودیم به همسرم نکاتی رو گفتند که کلی باعث خجالت بود! تعریف کردند یک بار ایام شهادت امام رضا (علیه السلام) که مشرف بودند مشهد برای زیارت ، صبح برای خرید شیر و کیک برای فرزندشون وارد به قول خودشون "بقّالَة" ای، در اطراف فلکه آب شده و منتظر می مونند تا مشتری قبلی خریدش رو بکنه، اتفاقا اون مشتری هم کیک و شیر خریده بوده به قیمت دو هزار تومان ، ولی وقتی ایشون همین اقلام رو برمی داره و می خواد حساب کنه ، فروشنده بهشون می گه: ده هزار تومان !!! ایشون می گفت اون آقا نمی دونست من فارسی بلدم و منم هیچی نگفتم ولی روا نیست مشهدی ها با زائران آقا چنین کنند. ما چه حالی شدیم بماند ولی ادامه هم داشت ، مثل فروش بطری آب معدنی ده برابر قیمت و رب و نخود و برنج و بستنی و .... همین روایات رو دوستان دیگرمون هم بارها شنیده بودند خصوصا از به اصطلاح کاروان دارهاشون که می گفتند مجبوریم مقدار زیادی مواد غذایی ببریم چون ایرانی ها به ما گرون تر از قیمت اصلی می فروشند!

حالا اینها رو مقایسه کنیم با زائر داری عراقی های فقیر ، با اون زنی که با گریه زائر می برد توی خونه اش برای یک لیوان آب ، با اون عراقی شیعه که وسعش فقط پخش دستمال کاغذی و یا چند تا دونه نارنگی بود!

ای کاش این روزهای شلوغی مشهد کمی به این نکته ها توجه کنیم، الحمدالله به برکت امام رضا(علیه السلام) خانه ها و هتل ها و مسافرخانه ها و.... همه پر خواهند شد و مغازه ها پرفروش ، کاش دندون گردی و حرص جایی نداشته باشه، کاش حرمت حرم امام مهربان حفظ بشه! چه برای هم وطن ها ، چه برای زوار باقی کشورها ...