سهم تنهایی داشتن از زندگی را دوست می دارم به جان! اصلا آدمیزاد تا تنها نباشد آن کمال و آن بلوغ را درک نخواهد کرد...نه آن تنهایی شعار گونه ی مضحک بلکه آن تنهایی عمیق و خردمندانه که البته شاید هیچ آدمیزاد دیگری از تو در توی تنهایی ات سر در نیاورد و شگفتا که همین رمز آلود بودن آدم ها شیرین شان می کند....

 

پ ن ؛ این قسمتی از یک کامنت است که برای لیلا سادات نوشته بودم ! خیلی وقت پیش.... امروز می بینم چقدر برایم تازه است...