مسیر عزیز امر کرده بودند برای نوشتن ، هر چند دیر ولی انجام وظیفه ست :

. همسر یکی از دوستانم در قسمت حراست وزارت خانه ای مشغول کار هستند.پارسال برام تعریف کردند که مدتی بوده از یکی دو اتاق اقلامی گم می شده ، مثل قطعات پرینتر و ... برای روشن شدن قضیه مجبور شدند دوربین مدار بسته ای کار بگذارند تا دزد اموال بیت المال رو پیدا کنند. دوربین مدار بسته همان و متاسفانه ثبت اتفاقات بسیار وحشتناک اخلاقی هم همان !!

. منزل دوست همسرم دعوت بودیم.خانم شون بیست ساله کارمند هستند . هم وضعیت مالی خوب ، هم فرزندان خوب و  تربیت شده ، نه اینکه بگم چون کارمند بودن کم گذاشتند برای خانواده شون. بعد ناهار که من مشغول شستن ظرف ها شدم و ایشون جمع آوری آشپزخونه شون ، گفتند خوش به حال تون. زندگی شماها برکتش بیشتره ، آرامشش بیشتره ، خوشی و سرزندگیش بیشتره . من اما از بُعد دیگه نگاه کردم گفتم : نه ، شمام خیلی زحمت کشیدی ، دو تا بار روی دوشت بوده ، شما خوب قوی تر هستی و.... گفتن نه ! ضرر کردیم ماها ، کم ترینش هم اینه که هر روز صبح با کلی آقا سلام و احوال پرسی داریم و عصر هم خسته نباشید و خداحافظی ، بعد بیست سال حالا می فهمم چیزهایی که به دست آوردم در قبال چیزهایی که از دست دادم خیلی ناچیز هستند !!

من کارمند نیستم ، علاقه ای هم نداشته و ندارم به این موضوع و جز یکی دو سالی که برای تلویزیون برنامه اجرا کردم و مدت کوتاهی کار فرهنگی در آموزش و پرورش هیچوقت در چنین محیط هایی نبودم . به گمانم موضع گیری های به شدت منفی یک جور پاک کردن اصل موضوع هستند.چرا که هر عقل سلیمی از پیامدهای ناگوار روحی و جسمی پرهیز می کنه.لزومی نداره همه ی ما مثلا آتش سوزی رو تجربه کرده باشیم تا یاد بگیریم در چنین مواقعی چه کار باید کرد و یا وقتی توی جاده خبر ریزش کوه رو می شنویم اصرار کنیم که نه ، ما باید خودمون ببینیم و مسائل ایمنی رو رعایت نکنیم. ضمن اینکه افرادی هم که عقاید مذهبی دارند به طور معمول به خاط دستورات دین که به اعتقاد ما صد در صد عقلی هم هستند مشکلی با این مسأله ندارند. البته به نظرم باید زیرساخت های این جداسازی محل کار اول فراهم بشه در هر اداره ای ، بعد اقدام بشه. نگرانی گروهی هم که فکر می کنند به زن ها ظلم میشه در بعضی موارد قابل درک هست. مثلا اتاق های با نور مناسب ، تهویه ی خوب ، دسترسی به تمام ملزومات اداری و... باید پیش بینی بشه تا خانم ها از این حرکت حس بدی نداشته باشند .

سوالی که برای من پیش اومده اینه که خوب کسانی که معتقدند هیچ مشکلی نیست و همه چی خوب و آرومه  با جدا شدن محل کارشون از آقایون چه ضرری می کنند؟ حرف شون این هست که محیط ها خاله زنکی می شه؟ خوب از کجا معلوم ، چرا به خودشون احترام نمی گذارند ؟ چرا توانایی هاشون رو دست کم می گیرند؟ حتی زن های خانه دار هم می تونند محیط های خودشون رو به غایت خاله زنکی کنند و یا نه پویا و هدف دار زندگی و رفت و آمد کنند ، چه برسه به کسانی که مسئولیت های بیشتری دارند. بهتر نیست آنقدر به جنس زن احترام بگذارند و ابراز خرسندی کنند و خودشون رو تحویل بگیرند و در کنارش خوب و ساعی باشند تا این همه آقایون فکر نکنند اگر نباشند محیط کار فلان است و بهمان است ، بیلان کاری پایین می آید و ....

گروه زیادی از مخالفان این طرح زنان پاک و اهل خانواده اند . زن هایی که هیچوقت برای پایه های یک زندگی دیگه تهدید نبودند. زن هایی که همون غیرتی که به خانواده ی خودشون داشتند نسبت به زن و خانواده ی همکار مردشون هم داشتند. زن هایی که قوی بودند ، نگذاشتند کسی در مورد اونها از حد خودش پا فراتر بگذاره ... اما ما روی دیگر سکه رو هم دیدیم خوب ! زندگی هایی که از هم پاشیده شدند ، مردهایی که از همسرانشون دل بریدند ، دخترهایی که برای ازدواج با مورد های بهتر ، هی ازدواج شون رو به تاخیر انداختند _ تاخیر های غیر عقلایی ها _ پسرهایی که دائم در حال مقایسه قد و بالا و سر و زبون و حقوق و مزایای دخترها با هم اند . اینهایی که گفتم ربطی به نگاه دینی به این قضیه نداره ، کاملا اجتماعی هستند این موضوعات. از نظر دینی که واضحه حرف خدا چیه ، پرهیز زن و مرد از هم چرا تابو شده برای گروهی از ما؟ وقتی خدا فرموده برامون بهتره ، خدایی که پرورندی ماست ، طبیب دردهای ماست ، اونهم قبل از دردمندی هامون ، چرا نباید بهش اعتماد کنیم ؟ همین خانم های عزیز اگر زبونم لال برای زندگی خودشون مشکلات اینچنینی پیش بیاد هم باز همین حرف رو می زنند ؟ اگر بله ، که خوب حرمت زندگی مشترک براشون پایینه و اگر خیر ، چرا علاج واقعه قبل از وقوع نباید کرد؟

 پ ن ؛ ابناء الهدی هم به روز شد :)