شب قدر می شود و ما خیمه می زنیم روبروی درهای رحمت و بخشش خدا ، تا صبح می نشینیم به امید بزرگواری و صفح اش که ببخشد و به روی مان هم نیاورد که چه کارنامه ی سیاهی داریم. می خوانیم :  "  قُلْ یَا عِبَادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلَی' أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعًا "

ائمه ی اطهار سلام الله علیهم اجمعین را شفیع می گیریم که خدایا به بزرگی و آبروی اولیائت ببخش سیاهی اعمال مان را. رسول خدا را می خوانیم که برای مان استغفار کند :

"وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوکَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تواباً رحیماً "

همان موقع زیر چشمی نگاهی بیاندازیم به سالی که گذشت ، فکر کنیم شاید همان هایی که ما را در طول این سال آزرده اند هم نشسته اند به پای اشک های شب قدر ، شاید هم نه ! اهلش نباشند ؛ ولی ببخشیم شان ، برای شان دعا کنیم. همان هایی که دل مان نمی خواهد اسم شان را هم بیاوریم بس که دلگیریم ازشان ، دل مان صاف هم اگر نشد ، به زبان ببخشیم. یک شب اَدای خوب ها را دربیاوریم. یک شب شیعه ی کَرَم و بخشش سبط اکبر حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام شویم. یک شب اقتدا کنیم به خوبانی که شفیع شان می گیریم.

امسال شب قدر بگردیم توی دل مان ، و در اعماق ذهن مان ؛ نبخشیدنی ها را ببخشیم!

پ ن 1 : مادر شدن بانوی خانه ی علی علیه السلام مبارک.

پ ن 2 : مسافر وطنیم اگر خدا بخواهد...حلال مان کنید.