.اول نوشت ؛ خواندن پست قبل برای دانستن جریان پیشنهاد می شود.

حضرت همسر در حالی که با آرامش و آسودگی خیال بستنی خریداری شده توسط بنده را قاشق قاشق میل می کردند ، نیم نگاهی به بنده کرده و فرمودند : حالا من یه چیزی بگم شما ناراحت نشو ولی خداییش شما خانمها اگر زور _ چوب _ بالا سرتون نباشه ؛ زندگی ما مردها رو فنا می کنید !! ( صدای گریه ی حضار )

البته در نگاه اول این حرف بسیار وحشتناک به نظر رسیده و بنده ی حقیر هم مثل شما گیج و ماویج به ایشان چشم دوخته و اشک در چشمانم حلقه زده و فشار خونم چندین درجه بالاتر رفته و تا حدی خون جلوی چشم هایم را گرفت _ منظورم خانمهای مجلس هست نه آقایون که الآن یحتمل بلند بلند می خندند و کیفورند _  خلاصه صلاح را در سکوت و نگاه معنادار دیده و مشغول فرزندان دلبند شدم.

و اما در نگاه دوم یاد همین آیه ی شریفه افتادم.حالا درست هست که ایشان پیاز داغش را زیاد کرده بودند اما در واقع زن ها تحت سرپرستی و عنایت و توجه و صد البته محبت مردها زندگی به مراتب آرام تری خواهند داشت. نمونه های زنانی که فکر می کنند همه کاره هستند و از صبح تا شب مشغول کارهای مردانه! ،  زیاد هستند که واقعا نمی فهمند که دارند بیشترین و بزرگ ترین خیانت را به خودشان و خلقت شان می کنند. قبلا در رابطه با کار کردن خانمها همین جا حرف زده بودم و نظرم را عرض کرده بودم که ابداً مخالف نیستم به شرطی که به محیط خانوادگی و خصوصا فرزندان ضربه ای وارد نشه ، ضمن آنکه روحیات خانم ها هم در مواجهه با مردها و ....مورد آسیب واقع نشه.اگر زنی این توازن رو برقرار کنه یقینا بسیار موفق و مورد تایید هست چه اینکه جامعه صد در صد به حضور زنان نیاز داره. و ذکر این نکته هم لازمه که خانم های کارمند باید خیلی بیشتر انرژی صرف کنند تا زمان نبودشان در منزل رو  جبران کنند.

می شناسم خانم هایی که به امثال بنده به چشم متحجر ِ عقب افتاده ی با عرض معذرت تو سری خور ، نگاه می کنند و گاهی به زبان هم می آورند و دل شان برای ما می سوزد که بسیار شوهر ذلیلیم. اما این مسأله ابدا به شوهر ذلیلی مربوط  نیست و یک انتخاب است. و من ِ متحجر ِ عقب افتاده با افتخار از این انتخاب حرف می زنم. من هم نصف زندگی مشترک را _ به حساب ساعات _ مشغول تحصیل و مطالعه و .... بوده و هستم و خواهم بود ولی از اینکه در زندگی ام تبدیل به موجودی شوم غیر از "مادر و همسر تمام و کمال " متنفرم!

لحظاتی هست که هر زنی می فهمد نیاز به یک تکیه گاه محکم و پناه بی منت دارد. که بدون او و حمایتش خلأ بزرگی حس می کند. لحظاتی که بیان کردنی نیست و فقط فهمیدنی ست.....

پ ن ١ : سالرزو  ولادت آیت الله العظمی مولانا امیر المؤمنین حضرت علـــی علیه السلام بر شیعیانشان مبارک.خصوصا آنان که سایه بان کلبه های پر از مهر و محبت شان هستند.

پ ن ٢ : کاش معتکفین به یاد محرومین هم باشند ....

پ ن ٣ : برای آنان که گمان برده بودند ما عمره رفته و یا می رویم ؛ فعلا در یک عمل متقابل نسبت به کارمندان این کشور در ایران ، حق خروج از شهر را تا فاصله ی ۵٠ کیلومتری نداریم. یعنی بنشینیم به حال زار خودمان اشک بریزیم که محروم شدیم :((