کجایند آنان که در صحنه پیکار ، شمشیرهاشان را از غلاف بیرون کشیده ، هر گوشه از میدان نبرد را دسته دسته و صف به صف فرا می گرفتند؟
آنان جوانمردانی بودند که در پایان هر مصاف ،ازبقاء زندگان بازگشته از کارزار سپاه خود  ، شادمان نمی شدند و از بابت مرگ سرخ کشتگان شان ، از کسی تسلیت نمی خواستند. 
چشمان شان از شدت خوف بر درگاه ربوبی به سفیدی گراییده ، شکم هاشان بر اثر روزه داری لاغر گشته و پوست لبان شان بر اثر مداومت بر دعا و ذکر حق خشکیده.
رنگ رخسارشان از فرط شب زنده داری زرد گشته و غبار فروتنی و تواضع چهره هاشان را پوشانده.
آنان برادران من هستند که از این سرای فانی سفر می کنند .
پس سزاوار است که تشنه دیدارشان باشیم و از اندوه فراق شان انگشت حسرت بر لب بگزیم.
امیرمومنان علی علیه السلام.نهج البلاغه.خطبه ١٢١
.
.
و شهید آوینی عزیز  فرموده  ؛ "به آن شیخ با چراغ به دنبال انسان می گشت ، بگویید بیاید جبهه ، مراد او اینجاست."
.
.
پ ن : این روزها شدید ؛ انسانم آرزوست.......